در میان جنگ و تورم، نمایش روز یکشنبه را شاید «نان و سرگرمی» بدانند؛ اما این رویداد در حقیقت امتداد هویتِ رئیسجمهور است. و درست در روز تولد اوست.
این آخرِ هفته، آمریکا حسابی خودنمایی میکند؛ خوب یا بد.
یکشنبه ۱۴ ژوئن «روز پرچم» است؛ روزی به یادبودِ پذیرشِ پرچمِ ستارهها و راهراهها (پرچم آمریکا) در ۲۴۹ سال پیش. همان روز، روز تولد رئیسجمهور فعلیِ ایالات متحده نیز هست که ۸۰ سال پیش به دنیا آمد.
هر دوی این مناسبتها در همان روز به رویداد یوافسی فریدم ۲۵۰ (UFC Freedom 250) ختم میشوند؛ نوعی آغازگرِ جشنِ دویستوپنجاهمین سالگرد آمریکا در واشنگتن. این رویداد شامل مسابقاتِ هنرهای رزمی ترکیبی در یک قفس فولادیِ غولپیکر روی چمنِ جنوبیِ کاخ سفید است؛ برای دونالد ترامپ و گروهی منتخب از هواداران که تنها با دعوتنامه راه مییابند. این برنامه ساعت ۸ شب به وقت شرق آمریکا برای مشترکانِ پارامونتپلاس (Paramount+) در آمریکا و بریتانیا پخش زنده میشود؛ شبکهٔ سیبیاس (CBS) نیز پوششِ زندهٔ آن را در آمریکا بر عهده دارد و مخاطبانِ بریتانیایی میتوانند مبارزهها را از طریق تیانتی اسپورتس (TNT Sports) و اچبیاو مکس (HBO Max) دنبال کنند.
بنا بر گزارشها، این رویداد را ترامپ و دانا وایت (Dana White)، مدیرعاملِ سازمانِ مبارزاتِ نهاییِ قهرمانی (Ultimate Fighting Championship یا UFC)، ترتیب دادهاند. سرتیترِ این کارتِ هفتمبارزهای، مسابقهٔ یکپارچهسازیِ عنوان میان ایلیا توپوریا (Ilia Topuria)، قهرمانِ وزنِ سبکِ یوافسی، و جاستین گِیجی (Justin Gaethje)، قهرمانِ موقت، خواهد بود.
اگر هیچ تصوری از این رویداد یا دلیلِ برپاییِ آن روی چمنِ کاخ سفید ندارید، تنها نیستید. یوافسی شرکتی بینالمللی، بسیار بزرگ و پرسود است، اما جدا از نامهای بزرگی که از مرزِ این ورزش فراتر رفتهاند — مانند روندا روزی (Ronda Rousey) یا کانر مکگرگور (Conor McGregor) — رویدادِ این آخرِ هفته قطعاً برای همهٔ آمریکاییها جذاب نخواهد بود.
اما برای یک آمریکاییِ مشخص، بیگمان جذاب است. و کلِ ماجرا هم در واقع همین است.
محضِ شفافیت بگویم: من هوادارِ معمولیِ یوافسیام، اما دلبستهٔ بسیار پروپاقرصترِ کشتیکجِ حرفهای هستم؛ شبهورزشی که ترامپ بیش از اندازه با آن آشناست. او در سال ۲۰۱۳ به تالار مشاهیرِ سازمانِ سرگرمیِ کشتیِ جهان (World Wrestling Entertainment یا WWE) پیوست. رسلمنیا ۴ و ۵ در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ در «ترامپ پلازا» برگزار شد. در سال ۲۰۰۷، ترامپ سرِ وینس مکماهون (Vince McMahon)، رئیسِ WWE، را در برابر هزاران تماشاگر در رسلمنیا ۲۳ تراشید، و در سال ۲۰۰۹، WWE را «خرید».
لیندا مکماهون (Linda McMahon)، همسرِ وینس مکماهون که سالهاست از او جدا زندگی میکند اما طلاق نگرفتهاند، در دورهٔ نخستِ ریاستجمهوریِ ترامپ ریاستِ «سازمانِ کسبوکارهای کوچک» را بر عهده داشت و در دورهٔ کنونی، وزارتِ آموزش را رهبری میکند.
ویدئوی جاسازیشده در متن اصلی: تماشا در یوتیوب
ناگفته پیداست که هویتِ شخصی و حرفهایِ ترامپ پیوندِ تنگاتنگی با این گونه از ورزشِ رزمی دارد. نه فقط خودِ ورزش، بلکه نمایش، تماشاگر و درام. ترامپ پیش از آنکه رئیسجمهور شود، همان زمان در برابر هزاران تماشاگر در سالنها و میلیونها بیننده در تلویزیون اجرا داشت — آن هم برای WWE. وقتی نخستینبار شنیدم ترامپ میخواهد مسابقاتِ یوافسی را بهعنوان بخشی از جشنِ دویستوپنجاهمین سالگردِ اعلامیهٔ استقلال در کاخ سفید برپا کند، خندهام گرفت. البته که چنین کاری میکرد.
او شاید نتواند کسی را به زمین بکوبد یا قفلِ «چهارلای پا» را روی حریف ببندد، اما دونالد ترامپ یک کشتیکجِ حرفهای است. او جماعت را به هیجان میآورد. سخنرانیِ تبلیغاتیِ پیش از مبارزه (promo) اجرا میکند. میتازد و زورگویی میکند. و «کِیفِیب» (kayfabe) — یعنی همان نمایشِ ساختگیای که در کشتیکج وانمود میشود واقعی است — را با آغوش باز میپذیرد.
اینکه تهدیدهای او واقعی باشند یا نه، اغلب اهمیتی ندارد. از ایران بپرسید.
ویدئوی جاسازیشده در متن اصلی: تماشا در یوتیوب
برپاییِ مبارزاتِ روز یکشنبه روی چمنِ کاخ سفید، دستِکم بگوییم، جنجالی است. یک نظرسنجیِ رویترز/ایپسوس در همین ماه نشان داد که تنها ۱۶ درصد آن را مناسب میدانند. در یک نظرسنجیِ یوگاو (YouGov) نیز ۴۰ درصد پاسخدهندگان گفتند «بهشدت مخالف» این رویدادند و ۱۱ درصد «تا حدی مخالف». تنها ۱۲ درصد «بهشدت موافق» و ۱۵ درصد «تا حدی موافق» بودند.
بسیاری از چهرههای مشهوری که برای این آخرِ هفته به کاخ سفید دعوت شدهاند، حضور را رد کردهاند؛ از جمله دواین «راک» جانسون (Dwayne 'The Rock' Johnson)، قهرمانِ پیشینِ WWE و ابرستارهٔ هالیوود که شرکت نمیکند. حتی برخی از مبارزانِ یوافسی نیز بنا بر گزارشها از آن دلِ خوشی ندارند. شان استریکلند (Sean Strickland)، کهنهکارِ یوافسی، مدعی شد که یوافسی پس از اظهاراتش دربارهٔ اسرائیل و پروندههای اپستین، او را از این رویداد محروم کرده است؛ ادعایی که دانا وایت آن را رد کرده است. بیتردید جناحگرایی بر برداشتِ مردم از این رویداد سایه خواهد انداخت.
البته حالوهوای «نان و سرگرمی» همهجا را فراگرفته است؛ آن هم در حالی که آمریکا جنگی علیه ایران به راه انداخته که هیچ پایانِ روشنی برای آن دیده نمیشود و به گفتهٔ خودِ ترامپ قرار بود ماهها پیش به سرانجام برسد. تورم در بالاترین نقطهاش از سال ۲۰۲۳ تا کنون قرار دارد. دولتِ او همچنین در غزه و اوکراین کارهای ناتمام دارد و تهدید کرده که حکومتِ کوبا را سرنگون خواهد کرد.
اما فارغ از اینکه ظاهرِ ماجرا چگونه باشد، دونالد ترامپ ترجیح میدهد روز تولدش را مانند امپراتوری جشن بگیرد که در جایگاهی ویژه در یک کولوسئوم نشسته و تماشاگرِ نبردهای گلادیاتورها و دیگر نمایشهاست. این جشنِ اوست و اگر دلش بخواهد، میتواند گریه کند یا مسابقاتِ هنرهای رزمیِ ترکیبی برگزار کند.
برای بقیهٔ ما، روز پرچم مبارک.
جک هانتر (Jack Hunter) سردبیرِ سیاسیِ پیشینِ وبسایتِ Rare.us است. او بهطور منظم برای Modern Age، Washington Examiner، The Daily Caller، The American Conservative و Spectator USA قلم زده و مطالبش در Politico Magazine و The Daily Beast نیز منتشر شده است. هانتر همنویسندهٔ کتابِ «حزب چای به واشنگتن میرود» (The Tea Party Goes to Washington) به قلمِ سناتور رند پاول است.
دیدگاههایی که نویسندگان در «ریسپانسیبل استیتکرافت» بیان میکنند، لزوماً بازتابِ دیدگاههای مؤسسهٔ کوئینسی یا همکارانش نیست.