نماینده خانا رویکردِ «نخست آمریکا» را در برابرِ بخش ۲۲۴ در پیش گرفت، اما کسانی که خطرات و پیامدهای آن را کوچک جلوه می‌دادند بر او چیره شدند.

یکی از کمیته‌های مجلس نمایندگان آمریکا اصلاحیه‌ای را که می‌خواست ماده‌ای را از لایحه‌ی عظیمِ سالانه‌ی سیاستِ دفاعی بیرون بکشد، به‌سرعت و بی‌درنگ رد کرد؛ ماده‌ای که قرار است برای اسرائیل «سطحی از ادغامِ نظامی‌ـ‌صنعتی» با آمریکا فراهم کند که واشنگتن «با هیچ کشورِ دیگری در جهان» چنین رابطه‌ای ندارد.

طرفدارانِ اسرائیل در کمیته‌ی نیروهای مسلحِ مجلس نمایندگان استدلال کردند که گزارش‌ها درباره‌ی بخش ۲۲۴ (Section 224) ـ مبنی بر اینکه کنگره می‌کوشد سامانه‌های نظامیِ آمریکا و اسرائیل را در هم ادغام کند تا کمک‌ها را بدونِ نظارتِ درست نهادینه کند ـ ناصادقانه و نادرست بوده است.

به گفته‌ی مایک راجرز (Mike Rogers)، رئیسِ کمیته از حزبِ جمهوری‌خواه و نماینده‌ی آلاباما، اعضا حتی مدعی شدند که این‌ها همه «طرح‌هایی موجود» هستند و بخش ۲۲۴ «در واقع با تعیینِ یک مقامِ واحد به‌عنوانِ مسئولِ این برنامه‌ها، نظارت و پاسخگوییِ آن‌ها را بهبود می‌بخشد.»

بِن فریمن (Ben Freeman) از مؤسسه‌ی کوئینسی، که هفته‌ی گذشته نخستین گزارشِ افشاگرانه درباره‌ی بخش ۲۲۴ را برای Responsible Statecraft منتشر کرد، می‌گوید این چندان درست نیست: «نمایندگانی که از این طرح حمایت می‌کنند، تصویری کاریکاتوری از انتقادها به بخش ۲۲۴ ساختند. و آنجا هم که واقعاً درباره‌ی خودِ این ماده حرف زدند، نیمه‌حقیقت‌ها و نادرستی‌های آشکار درباره‌ی گستره‌ی این ماده در ادغامِ بخش‌های دفاعیِ آمریکا و اسرائیل را پراکندند.»

به گفته‌ی فریمن، آن‌گونه که در همین صفحات گزارش شده، بخش ۲۲۴ بستر را برای این موارد فراهم می‌کند:

…تحقیق و توسعه‌ی دوجانبه، هم‌تولیدیِ تسلیحات، سرمایه‌گذاری‌های مشترک، توافق‌های اعطای امتیاز، و ظاهراً هر شکلی از همکاریِ مجموعه‌ی نظامی‌ـ‌صنعتیِ آمریکا و اسرائیل. آمریکا و اسرائیل هم‌اکنون در حوزه‌ی دفاعِ موشکی همکاریِ گسترده‌ای دارند، اما این ماده هماهنگی را به‌شدت گسترش می‌دهد تا ظاهراً همه‌ی حوزه‌های فناوریِ دفاعی را دربر بگیرد؛ از هوش مصنوعی و فناوریِ کوانتومی و سامانه‌های خودگردان گرفته تا انرژیِ هدایت‌شده، سایبر، زیست‌فناوری و بسیاری حوزه‌های دیگر. این ماده «ادغامِ شبکه‌ای» (network integration) و «هم‌جوشیِ داده» (data fusion) را نیز پیشنهاد می‌کند. به بیانِ دیگر، داده‌های ارتش آمریکا ممکن است به‌زودی داده‌های ارتش اسرائیل هم باشند.

از همه مهم‌تر، این ماده همان ۳٫۸ میلیارد دلاری را که آمریکا اکنون سالانه به اسرائیل می‌دهد (در قالبِ یک تفاهم‌نامه‌ی ده‌ساله که به‌زودی باید تمدید شود) به سوی این برنامه‌ها و مشارکت‌ها می‌چرخاند؛ یعنی «هم‌تولیدی» و دیگر «هم‌جوشی‌ها» در ژرفای فرایندِ تدارکات و خریدِ پنتاگون، جایی که نورِ شفافیت کم‌یاب است و اغلب زودگذر. راه‌حلی بی‌نقص ـ که اتفاقاً موردِ تأییدِ بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیرِ اسرائیل هم هست ـ با توجه به کاهشِ حمایتِ آمریکایی‌ها از جنگ‌های اسرائیل و کمک‌های نظامیِ آمریکا به آن‌ها.

خانا در سخنانش درباره‌ی بخش ۲۲۴ با شدت علیه آنچه آن را یک چکِ سفیدامضا می‌دانست سخن گفت؛ آن هم در زمانه‌ای که اکثرِ آمریکایی‌ها می‌گویند نمی‌خواهند کمکِ نظامیِ بیشتری برای اسرائیل بفرستند.

او گفت: «مردمِ آمریکا از تکبر و گستاخیِ نخست‌وزیر نتانیاهو ـ که به آمریکا می‌گوید چه باید بکند ـ خسته شده‌اند. تولیدِ ناخالصِ داخلیِ کلِّ کشورِ اسرائیل از یک شهرِ کوچک در حوزه‌ی انتخابیِ من هم کمتر است، اما نتانیاهو به‌نوعی گمان می‌کند می‌تواند به مردمِ آمریکا بگوید چه باید بکنیم.»

خانا افزود: «من طرفدارِ تیمِ آمریکا هستم. من طرفدارِ منافعِ این کشور هستم، و باور دارم دونالد ترامپ هم با همین شعار وارد میدان شد. این یعنی منافعِ آمریکا در برابرِ هر کشورِ خارجی. ما باید حاکمیتِ آمریکایی داشته باشیم و روشن کنیم که بخش ۲۲۴ را حذف می‌کنیم. اگر می‌خواهیم به اسرائیل کمک کنیم، اگر می‌خواهیم به آن‌ها سلاح بفروشیم، این باید با رأیِ کلِّ کنگره باشد.»

اما به زیانِ خانا، اکثریتِ کمیته با او هم‌نظر نبودند. به گفته‌ی چند تن از اعضا، نه‌تنها اسرائیل تنها دوستی است که در منطقه داریم، بلکه به ما هم کمک کرده تا فناوری‌ها و توانمندی‌های تازه‌ای بسازیم، و از پیوندهای نظامیِ عمیق‌تر تنها سود خواهیم برد.

دان بیکن (Don Bacon)، نماینده‌ی جمهوری‌خواه از نبراسکا، اعلام کرد: «این یک رابطه‌ی بُرد‌ـ‌بُردِ دوسویه است. ما سیلیکون‌ولی را داریم، اسرائیل هم تل‌آویو را دارد، و آن مثلِ سیلیکون‌ولیِ شماره دو است. ما از مشارکت با اسرائیل مزیت‌های فناورانه‌ی بسیاری به دست آورده‌ایم و برعکس. آن‌ها هم سود می‌برند، و کاری که می‌خواهیم بکنیم همین است: ایجادِ این هم‌افزایی. آن‌ها از سیاستِ خارجیِ ما پشتیبانی می‌کنند و در سازمان ملل بیش از همه از ما حمایت کرده‌اند. آن‌ها تنها دموکراسیِ خاورمیانه هستند، و به همین دلیل من با این اصلاحیه مخالفت می‌کنم.»

رانی جکسون (Ronny Jackson)، نماینده‌ی جمهوری‌خواه از تگزاس، هشدار داد که اگر چنین هم‌افزایی‌ای رخ ندهد، امنیت ملیِ آمریکا به خطر خواهد افتاد. او گفت پس از آنکه «بازیگرانِ بد» جهان به سراغِ اسرائیل بروند، آن‌گاه «اراده‌ی آزادِ خود را علیه ما هم به کار خواهند بست.»

آدام اسمیت (Adam Smith)، نماینده‌ی دموکراتِ ایالتِ واشنگتن، این خط را پیش گرفت که گزارش‌ها درباره‌ی بخش ۲۲۴ اغراق‌آمیز بوده است. او گفت: «این اصلاً یک چارچوبِ تازه نیست. ما هم‌اکنون سه برنامه‌ی موجود داریم که در آن‌ها با اسرائیل برای توسعه‌ی فناوری‌ها همکاریِ نظامی می‌کنیم. این برنامه‌ها دیگر وجود دارند.»

او افزود: «این اصلاحیه… چند حوزه‌ی دیگر را هم مطرح می‌کند که شاید بهتر باشد به فرصت‌هایش نگاه کنیم، و همان‌طور که رئیس کمیته اشاره کرد، اکنون کسی را برای هماهنگیِ این برنامه‌ها منصوب کرده‌ایم.»

او گفت خودش هم «از رهبریِ نتانیاهو سرخورده» است و از حمایتِ اسرائیل از «جنگی با ایران که ایران را تقویت و موضعِ ما را تضعیف کرده» ناراضی است، اما با این نظر که بخش ۲۲۴ «صرفاً تسلیمِ کنگره در برابرِ خواسته‌های نتانیاهوست» مخالف است: «این به سودِ ماست.» او افزود که در واقع چنین اشتراکی باید با اوکراین هم انجام شود.

سارا جیکوبز (Sara Jacobs)، نماینده‌ی دموکراتِ کالیفرنیا، تنها عضوِ دیگری بود که به نفعِ اصلاحیه‌ی خانا سخن گفت. او یادآور شد که قوانینِ کنونی انتقالِ تسلیحات را به کشورهایی که مرتکبِ جنایتِ جنگی می‌شوند و حقوق بین‌الملل را نقض می‌کنند ممنوع کرده‌اند، اما بخش ۲۲۴ هیچ پیش‌بینیِ این‌چنینی ندارد و ـ برخلافِ آنچه برخی از همکارانش روزِ پنجشنبه استدلال می‌کردند ـ نظارت را از میان برمی‌دارد.

او موضوعِ جاسوس‌افزارِ پگاسوس (Pegasus) را پیش کشید؛ نرم‌افزاری اسرائیلی که به دلیلِ استفاده علیه آمریکایی‌ها در فهرستِ سیاه قرار گرفت. او گفت: «دو دولت از هر دو حزب آن را در همان فهرست نگه داشتند، و همان شرکت هم اکنون می‌کوشد با خرجِ پول راهی به بازارِ آمریکا باز کند و بخش‌های دفاعی و فناوریِ ما را برای همیشه در هم بیامیزد.»

جیکوبز افزود طرحی «بدونِ هیچ شرطی، آن هم دقیقاً در همان حوزه‌ای که پیش‌تر در آن آسیب دیده‌ایم (بخش ۲۲۴)، خودبه‌خود بی‌پرواست، و این کار را از طریقِ لایحه‌ای که حتماً باید تصویب شود انجام می‌دهد؛ با نظارتِ تقریباً صفر و بدونِ هیچ‌یک از شرط‌های حقوق بشری که بر بقیه‌ی کمک‌های امنیتی حاکم است.»

گام‌های بعدی: توماس مَسی (Thomas Massie)، نماینده‌ی جمهوری‌خواه از کنتاکی، می‌گوید با خانا همکاری خواهد کرد تا این متن را از نسخه‌ی نهاییِ لایحه‌ی NDAA در مجلس نمایندگان حذف کنند. اگر این صفِّ بلندِ صداهایی که اصرار دارند اسرائیل باید چنین رابطه‌ای با ارتش آمریکا داشته باشد نشانه‌ای باشد، راهِ پیشِ رو سخت و دشوار خواهد بود.


کِلی بوکار وِلاهوس (Kelley Beaucar Vlahos) سردبیرِ Responsible Statecraft است. دیدگاه‌هایی که نویسندگان در Responsible Statecraft ابراز می‌کنند لزوماً بازتابِ دیدگاه‌های مؤسسه‌ی کوئینسی یا همکارانِ آن نیست.